Een dag seizoenswerk Spanje: Echt horeca leven

Je wekker gaat af om half tien 's ochtends en de Spaanse zon schijnt al fel door de kieren van je luiken. Je hoort je huisgenoot - een Duits meisje dat bij de strandclub verderop werkt - koffie zetten in de keuken. Dit is nu jouw leven. Seizoenswerk in Spanje zag er glamorous uit op Instagram, maar niemand vertelde je over de realiteit van split shifts werken in 35 graden. 🌞

Maar weet je wat? Drie maanden bezig bij een druk strandrestaurant in Valencia, en je zou het voor geen goud willen ruilen. Oké, je voeten doen pijn en je bent vergeten hoe uitslapen voelt, maar je woont ook gewoon in Spanje, verdient geld, en verzamelt verhalen die je nog jaren gaat vertellen.

Laat me je meenemen door hoe een typische dag er eigenlijk uitziet als je werkt in de Spaanse horeca.

Je rolt je bed uit rond tien uur, wat luxe voelt totdat je beseft dat je pas na middernacht thuiskomt. Dat is de realiteit van split shifts in Spanje - lunch service, pauze, dan meteen door voor het diner. Je ochtendritueel is snel: douchen, je zwarte werkbroek aantrekken en dat polo shirt dat betere dagen heeft gekend, de bocadillo pakken die je gisteravond hebt klaargemaakt.

De 15 minuten lopen naar het restaurant voert je langs het strand. Vroege toeristen claimen al hun ligbedjes, en je voelt die gekke mix van jaloezie en superioriteit. Zij zijn op vakantie. Jij maakt het mogelijk, verdient geld, woont hier echt in plaats van alleen maar een weekje te bezoeken.

Je komt aan om kwart voor elf voor de briefing om elf uur. Het restaurant is nog rustig, tafels gedekt van gisteravond. Je manager Miguel - die er onverklaarbaar fris uitziet ondanks dat hij tot twee uur werkte - is er al met zijn espresso. Het team druppelt binnen: twee Nederlandse jongens die onafscheidelijk zijn, een Spaanse local die helpt vertalen als het verwarrend wordt, je beste maat uit Amsterdam die je overhaalde om te solliciteren.

Miguel somt de dagspecials op in rap Spaans. Je vangt er nu ongeveer 60% van, wat vooruitgang is. Drie maanden geleden was het misschien 20%. Werken in Spanje doet wonderen voor je taalvaardigheden, of je het nou van plan was of niet.

De eerste gasten arriveren om half een, en om een uur zit je volop in de rush. Dit is wanneer je je geld verdient. Spaanse lunch cultuur betekent dat iedereen tegelijk wil eten, en ze hebben geen haast. Tafels blijven twee, drie uur zitten. Je jongleert met acht tafels, probeert te onthouden wie de gambas al ajillo bestelde, wie nog steeds op hun wijn wacht, welke tafel twintig minuten geleden om de rekening vroeg.

Je voeten doen nu al zeer. De ervaren werkers zeiden dat je moest investeren in goede schoenen maar jij dacht dat je Vans wel prima waren. Ze zijn niet prima. Mentale notitie: koop morgen tijdens je pauze fatsoenlijke werkschoenen.

Een Brits gezin vraagt je om elk menu item in detail uit te leggen. Een ouder Spaans stel wenkt je om de vijf minuten met nieuwe verzoeken. Een groep Australische backpackers wil de rekening op zes manieren splitsen. Dit is horeca in Spanje - het is niet alleen bestellingen opnemen, het is een performance, problemen oplossen, blijven glimlachen door de stress heen.

Maar dan laat iemand je €20 fooi achter en bedankt je voor het bijzonder maken van hun vakantie. Dat is de trade-off. De baan is fysiek zwaar en soms ondankbaar, maar die momenten van echte connectie maken het de moeite waard.

Tegen vier uur 's middags loopt de lunch service af. Je hebt vijf uur non-stop op je benen gestaan. Je shirt plakt aan je rug van het zweet. Je sterft van de honger omdat je te druk was om te eten. Het dagelijks leven van seizoenswerk is niet precies wat de brochures beloofden, maar er zit iets bevredigends aan het overleven van nog een lunch rush.

Split shifts zijn zwaar maar ze zijn standaard voor werken in de Spaanse horeca. Je hebt van half vijf tot zeven uur voordat de avonddienst begint. Net niet genoeg tijd om lekker thuis te relaxen, te veel tijd om gewoon bij het restaurant rond te hangen.

De meeste dagen ga je naar het strand met wie er ook maar vrij is. Je koopt een biertje bij de chiringuito, vindt een plekje weg van de toeristenmassa's, en komt gewoon even tot rust. Je Nederlandse collega leert je een kaartspel. Je Spaanse collega helpt je met je verschrikkelijke accent oefenen. Je Amsterdamse maat klaagt over een moeilijke tafel maar jullie weten allebei dat hij dit eigenlijk geweldig vindt.

Deze pauzes worden heilig. Het is wanneer je daadwerkelijk verwerkt dat je deze ervaring leeft, niet alleen maar erdoorheen werkt. De zon op je gezicht, koud biertje in de hand, omringd door mensen die je tijdelijke familie zijn geworden. Dit is wat je je over jaren nog herinnert, meer dan de zere voeten of moeilijke klanten.

Je bent terug om zeven uur, en de avonddienst is een ander beest. Lunch was druk maar voorspelbaar. Diner is waar het interessant wordt. Het restaurant transformeert als de zon ondergaat - verlichting gaat aan, muziek gaat iets harder, de vibe verschuift van casual lunchers naar mensen die er een avond van willen maken.

Avondgasten geven betere fooien. Ze bestellen meer drankjes. Ze zijn in vakantiemodus, relaxed en guller. Dit is wanneer seizoenswerkers in Spanje echt goed geld verdienen. Je basissalaris is oké, maar de fooien tijdens de avonddienst maken het echt de moeite waard.

Je draait nu op je tweede wind. Adrenaline draagt je erdoorheen. Tegen tien uur is het restaurant bomvol, elke tafel bezet, barruimte bruisend. Je beweegt op de automatische piloot - bestelling opnemen, invoeren in het systeem, drankjes serveren, tafels checken, borden afruimen, resetten, herhalen. Je Spaans is zo verbeterd dat je nu echt kletst met lokale gasten, grapjes maakt, daadwerkelijk geniet van de interacties in plaats van alleen maar overleven.

De uitdagingen van werken in Spanje - de taalbarrière, de hitte, de lange uren - ze zijn echt. Maar de beloningen ook. Waar anders zou je geld verdienen terwijl je in een echt strandstadje woont, mensen van overal ontmoet, een nieuwe taal leert zonder voor lessen te betalen?

De service eindigt rond half twaalf. Je helpt met sluitingstaken - je sectie schoonmaken, aanvullen, fooien tellen. Tegen de tijd dat je echt klaar bent, is het bijna half een 's nachts. Je bent uitgeput maar ook raar genoeg geënergiseerd. Dit is waar werken in Spanje verschilt van thuis - de nacht begint net.

De helft van het personeel gaat naar de strandbar die laat open blijft. Je drinkt niet veel omdat je morgen weer een shift hebt, maar één of twee biertjes terwijl je op het zand zit en verhalen uitwisselt over de slechtste klanten en beste fooien van de dag? Dat is de routine geworden.

Je Amsterdamse maat maakte €80 aan fooien vanavond en hij is er helemaal blij van. De Nederlandse jongens plannen een dagtripje naar Barcelona op jullie gezamenlijke vrije dag volgende week. Je Spaanse collega nodigt iedereen uit voor haar dorpsfiesta volgend weekend. Dit is de echte ervaring van seizoenswerk in het buitenland - het gaat niet alleen om de baan, het gaat om de community die je opbouwt.

Je strompelt om twee uur 's nachts naar huis, zet je wekker op half tien, en crasht. Morgen doe je het allemaal opnieuw. En overmorgen ook. Voor de komende twee maanden tot het seizoen eindigt en je naar huis gaat met een bruine kleur, verbeterd Spaans, een paar duizend euro gespaard, en herinneringen die veel langer meegaan dan het geld.

Kijk, ik ga niet doen alsof seizoenswerk in de Spaanse horeca makkelijk is. Sommige dagen vraag je je af waarom je dit doet. Je lichaam doet zeer. Je verknalt bestellingen. Je hebt te maken met lompe klanten. Je mist thuis.

Maar dit krijg je ervoor terug: zelfvertrouwen van het navigeren van het dagelijks leven in een vreemde taal. Veerkracht van je reet afwerken onder uitdagende omstandigheden. Vriendschappen met mensen van overal uit Europa. Een echt begrip van Spaanse cultuur dat toeristen nooit krijgen. Geld op je rekening en nul vaste lasten die je naar beneden trekken.

Het dagelijks ritme wordt na een paar weken tweede natuur. Je leert welke tafels goed fooien geven en welke je dertig minuten achter elkaar laten rennen. Je ontdekt hoe je je energie op peil houdt tijdens dubbele shifts. Je vindt de goedkoopste supermarkt, het beste strandplekje, welke bars personeelskorting geven.

Dit is geen tussenjaar waarin je jezelf vindt op een of ander strand. Het is echt werk. Maar het is werk dat komt met zon, zee, nieuwe vrienden, en het soort persoonlijke groei dat je niet krijgt van in je comfort zone thuis blijven.

Als dit jouw soort avontuur klinkt - het goede, het slechte, en de zweterige realiteit van alles - begin dan met kijken naar mogelijkheden. Spanje heeft duizenden horeca posities elk seizoen, en ze zijn altijd op zoek naar mensen die hard willen werken en goede energie meebrengen.

Eerlijke waarschuwing: je eerste paar weken worden zwaar. Je leert alles tegelijk terwijl je dealt met de hitte, de taal, de cultuurshock. Maar kom door die initiële aanpassingsperiode heen en je begrijpt waarom zoveel mensen dit jaar na jaar doen. Sommigen voor het geld, sommigen voor de ervaring, de meesten voor de combinatie van beide.

Je wekker van half tien wacht. De Spaanse zon wacht. De ervaring van je leven wacht. Je hoeft alleen maar moedig genoeg te zijn om ja te zeggen tegen seizoenswerk in het buitenland en te kijken waar het je brengt. 🇪🇸